Pióro Majkela

Białe dziedzictwo uniesień niespełnionych,

Przecinam Cie swym mieczem hartowanym żądza,

Nie podołam , choćby nie wiem co, tej niemożnosci…

A świat przybrał kopułe Twych rąk w zdecydowanej troskliwości, bym mógł wilgotnięć pośró…

Rzućmy sie tak bez powodu,

Wiruje w swym spokoju bez jarzma marzeń na wyrost…

Moje pożądanie zaplàtało się w gąszczu całości Twego muślinu,

Wiem dokładnie, że ty i ty i tamten też, paplacie mnie w błocie żałosności…

Wszystko jak kalka rozumienia, pomiędzy mną a nim…

Na progu zdumienia zatrzasnàłem wszelkie złudzenia…

Ma dumna samotność, tak długo zdobiona cichymi drwinami z tego co dokoła hołubione,

Rozłoże Ciebie na łożu gęstego oddechu uwikłanego w rytmicznym wzdychniu,

Więź nasza w siodmą już jesień przeistacza czasoprzestrzeń…

Dom mego istnienia na wzgórzu osadzony,

Ociekasz w Swym ruchu tęsknotą za tańcem,

Zamarł telefon od głosu liter klawiatur kochankòw,

By twardość roznieśc po zakamarkach Twej wilgotności by piwitać Twoje dreszcze gdziekolw…

Skruszone dawniej kopie na wiatrakach…

Kiedy juz Twe nogi obleczone w białą szatę z mego ekranu,

Niech wygnie Ciebie, żądza moja w pałąk,bym dostrzegł rosę na Twej rozkoszy nabrzmiałych…

Rozbrzmiewam poza pięciolinią, szukajàc dźwiękòw nigdy niewydanych…

Domknàłem swòj mikrokosmos obojętności na dawne marzenia.

Było niegdyś, niczym skrępowane przemierzanie, w naszych taktach parkietu mego małego św…

Zdruzgotany pięknie,widokami poćwiartowanych wyobrażeń o tym jak miało być…

Rozpowszechniam swój okiełznany smutek na bezkresach tego, co powoduje jego byt…

I przyrzekam, iż będę Cie mocno kochał (a),aż do momentu następnego zakochania…

Wałęsam się w swej lekko śmiesznej zbroi na tym polu bitwy…

Rozmyta łzami w zapachu wódki, przybyła w smutku…

Wybladły atrament na Twych kawałkach papieru zostawianych ukradkiem…

Zasypię się szczęściem na ścieżkach najjaśniejszych,

( przeciez to był tylko… frajerze)

Zaciemniam świat by lepiej w ostatecznej ciemni spokojniej “nie być “.

Przemierzam brak światła w bezsenności,

Przygniatany z wolna,ale konsekwentnie- do ziemi, pod ktòrà ostatecznie zamieszkam…

Uwięziony w samogwałcie zasypanym powolną śmiercią,

Z dedykacjà dla Phila Collinsa.

Już rozsiadam się wygodnie i nastrajam przyjemne mi dźwięki…

Nic na zawsze , pamiętaj gdy poznasz miłość na wieki…

Czyż warto moje serce ,jeszcze rytmem się panoszyć w mym ciele…

Wiruje nad przepaścią, ale jakoś tak spokojnie,jakby przyjąwszy już zaproszenie…

Z dedykacjà, dla tych wszystkich którzy sà ze mnà w tych chwilach, kiedy nie jest jakby…

Już nie trzeba Panie Życiu,

Niby lato przedziera się przez moje skorumpowane poczucie szczęścia,

Zapracowany w kuźni swego życiowego ciągu zdarzeń,

Dla wszystkich których zraniłem

Na piasku, mała drewnem przypdziana wysepka- scená się okazała..

Pośród spokojnej pościeli uciekłem od zgiełku zwyczajności…

Przecieki na płóciennym dachu mej rzeczywistości,

Gdy dzwony rozkoszy biją w podbrzuszu,

Zazdrośnicy o Amora kłują jego ciało histerią.

Jakże wysoko swym jestem,

Poszukuje Ciebie po profilach doskonałych,

Najjaśniejsza ciemność, mrokiem oświetla ,

Chyba już czas wyruszyć w podróż tą moją wyczekaną…

Gdy już piasek moich trosk wymieszam z wodà namaszczonà cementem.

Misterna sztuka skomplikowanej kreacji,

Czasami pod maskà komedianta

Mleczna para uwikłana w daleki horyzont,

Nim toniemy w nowej komnacie w zamkniètym świecie powiek…